سخت بی حوصله ام

سخت بی حوصله ام

ونمیدانی هیچ

که در این بی مردی ودر این بی دردی

روزها از پی هم میگذرند

ومن اینجا ساکن

ومن اینجا تنها

زندگی مثل خیال یک روز کم کمک رو به غروب است ومن

رفتن حادثه را می بینم

تونمیدانی هیچ رفتن حادثه را وتن شب زده را

سخت بی حوصله ام

سخت بی حوصله ام

 پاییز یا زمستان ۷۶تهران

خیلی ها گفته اند که تئاتر به معنی زندگی است بی انکه بخواهم آرای ایشان را رد یا تائید کنم باید بگویم که تئاتر فرا تر از زندگی است چون اگر عین زندگی بود که دیگر برای مخاطبان جذابیتی نداشت  چرا که او هر روز با زندگی در گیر است  .تئاتر نقبی ژرف به زندگی میزند تا انرا بشکافد تا انسان را از ورای ان نشانمان دهد .انسان درگیر خودکامگی ها ،خودخواهی ها،امال و ارزوها ی دست نیافتنی انسان اسیر در چنبره صنعت و دود واهن و جنگ و سیاست و تزویر و ریا انسان مدرن زده مدرن نیست واپس گرا که اکنون بدنبال مفری خویش را بدست پسا مدر نیسم می سپارد و تئاتر ائینه تمام نما ی چنین انسانی ست . پس بیاید در تئاتر خویشتن خویش را جستجو کنیم .واینده را از ژرفای این هنر شریف و والای انسانی بیرون بکشیم  تا طرحی نودراندازیم .باشد که چنین بادا .