حال وهوای شهر زیبای بجنورد که شهر گنجینه فرهنگها نام گرفته و منزلگاه هفتم است تا بارگاه علی بن موسی الرضا (ع) ان حریم حرم عشق .مرا نیز هوایی کرد وطبع شعری که سه چهار سالی خشکیده شده بود جوشش گرفت و این نیست مگر به الطاف وکرم صاحب حرم وایضا شهر هنر پرور بجنورد و ذوق سرشارشاگردانم در این شهر که اهل تئاترند و تئاتر میآموزند و هریک صاحب طبع هستند و دارای آتیه ای خوش .این همه مرا نیز بر سر شوق آورد وشوری درافتاد و این شعر در نیمه شبی جوشش گرفت ومن این جوشش را پس از چند سال به فال نیک گرفتم واین همان شعر است . 

باتو باید تاسحر تا تاب رفت

با توباید تا دل مهتاب رفت

با تو باید خواب را بی تاب کرد

با تو باید لحظه ها را ناب کرد

بی تو اما یک سحر یک خواب نیست

لحظه های ناب پر شب تاب نیست

بی تو تنها سایه ها قد می کشند

ابها در خوابها مد میکشند

با تو عشق است و خیال است وخدا

از شب دیجور نامردی جدا

بی تو اما این نفس گم می شود

در قفس چون نیش کژدم می شود

با توباتو در دلم میخانه ایست

هر نفس دردی کش خمخانه ایست

باتو من فریاد را فریاد را 

با تو دادی باید از بیداد را

                                                                           بجنورد ۱۳۸۷