شاید برایتان عجیب باشد اگر از بحران بازیگری حرف میزنم  اما با این فضایی که در تئاتر پیش امده واقعا با بحران بازیگری روبرو هستیم . بدون اینکه قصد داشته باشم خدای ناکرده توهینی کرده باشم باید بگویم که چیزی از این همه دانشگاه و اموزشگاه و کلاس های  بازیگری و .... عاید تئاتر نشده است هیچ که ضربه شدید ی هم به ان زده است .فارغ التحصیلان کار ناکرده .ناخوانده عالمان این وادی که چیزی جز غرور وخودبزرگ بینی یاد نگرفته اند البته من کلی میگویم نه اینکه همه اینگونه هستند . هنوز کار قابل ملاحظه ای انجام نداده اندکه دم از حرفه ای گری میزنند .می خواهند اول قرارر داد ببندند بعد بدانند نویسنده کیست وبعد تمام نمایشنامه را بخوانند و بهترین نقش که از نظر انان طولانی ترین ان است را انتخاب کنند .غافل از اینکه اصلا شیوه حرفه ای کار بدین صورت نیست .در کجای دنیا اول متن را ان هم تمامی ان را به بازیگر می دهند که بخواند .وبعد تصمصم بگیرد معمولا اگر متن اشنا باشد که داستانش معلوم است وگرنه خلاصه ای از ان گفته می شود همین حتی تا چند جلسه ممکن است که روی خود متن کار نکنند . در همه دنیا تئاتر  بنوعی فقیر است و منبع در امد صدرد نیست . جالب است بدانید که مدارس بازیگری المان در سال تنها ده نفر هنر جوی جدید میگیرند فقط ده نفر .حالا ما سالی دو سه هزار نفر بازیگر تولید  کرده وفارغ التحصیل تحویل می دهیم ،همه هم مدعی خوشا بحال ما . باید گفت تئاتر را در دانشگاه نمی توان اموخت مگر نکته های تئوریک انرا که دانشجویان وهنرجویان ما ان را هم فراموش میکنند .تئاتر یعنی اندیشه ،فکر ،تجربه ، کار اموختن وسر بزیر شدن .بازیگری که هنوز مهرش خشک نشده وجز کتابهابی دانشگاهی انهم درحد حفظ کردن ونمره گرفتن چیزی نمی داند به صرف یکی دو کار دانشجویی ویا یکی دو. نقش کوتاه در فلان تئاتر وبهمان فیلم خود را حرفه ای می داند وبه خود اجازه می دهد که انتخاب کند ودر یک کار حرفه ای از نویسنده ومتن کارگردان  بپرسد که، که هستندو چه هستند البته شاید این به نوعی حق اوباشد اما نه در این مقطع از طرفی اگر نام نویسنده وکارگردان را هم بگویی نمی شناسد چون او جوجه امروزی است واز قدیمی ها چه می داند .او حتی کتب دانشگاهیش را نیز بزور خوانده است . دیگر به سطح تدریس در دانشگاهها نمی پردازم که مثنوی هفتاد من کاغذ شود .مدارس خصوصی بازیگری واموزشگاهها هم که دیگر محلی از اعراب ندارند. من نمیدانم مملکت این همه فارغ التحصیل هنر وبازیگری و کارگردانی ونویسندگی و...برای چه می خواهد الحمدالله ازاین همه به اندازه انگشتان دست هم نویسنده وبازیگرو غیره در نمی اید .خدا بیامرزد پدر مترجمین را که لااقل چند اصطلاح باب کرده ویادمان دادند .وگرنه در این فضای پسا پست مدرنیسم تئاتر که از ان همینطور استعداد فوران میکند نمی دانستیم چه کنیم . بگذریم  از سویی این تله فیلم هاو به اصطلاح فیلم های نود هم معذلی شده است .اگر من هم باشم دیگر تئاتر کار نمیکنم ومدعی میشوم . طرف هنوز در دوره دانشجویی است که دری به تخته می خوردو نقشی حال کوتاه یا بلند یا متوسط در تله ای میگیردو برایش چند صد هزراتومانی هم دستمزد تعیین میشود واحساس میکند که الان مارلین دیتریش است ویا دنیرو  و... غیره وذالک معلوم است وقتی که پیشنهاد بازی در تئاتر به او می شود گوشه چشمی هم نازک میکندو از نویسنده ومتن وکارگردان وعوامل و  اجرای عمومی وپول ودستمزد حرف میزند ویکی نیست در این میان بگوید که اقا بازیگر ، خانم بازیگر ،می شود لطف کنید وبفرمایید که اولا تئاتر چیست خوردنی است ویا پوشیدنی وثانیا بگوئید بازیگری را با کدام "ب" می نویسند و.... انوقت همین دوستان هی غر می زنند که چرا از فارغ التحصیلان این رشته استفاده نمی کنید واز خیا بان بازیگر پیدا میکنید باید گفت حداقل او ویا ان بازیگری که به زعم انها اماتور است واز خیابان پیدایش کرده ایم ادعا ندارد ، گوش می دهد ، یاد میگرد و قدر محبت وزحمتی را که برایش کشیده اند میداند ..خودرا فاضل کامل نمی داند .ودیگران را پل قرار نمیدهد تا به خواسته هایش برسد نمی خواهد یکشبه ره سه هزار ساله را برود و..... باید گفت ای بیچاره تئاتر ، ای بیچاره نسل گذشته تئاتر  وای بیچاره .....