وقتی همه چیز رو به تکرار میرود  تو اسیر تکرار میشوی تا جاییکه خود را نیز تکرار میکنی پس باید گریخت گریز از هز چه که هست از مکان از زمان از  شرایط ازخود از .... باید از تکرار گریخت تا مگر روزنه ای یا مفری گشوده شود .مفری برای پرواز ودر این این میان تنها وتنها این اندیشه خیال انگیز است که می تواند به پرواز در اید وتورا از تکرار ودیوار رهایی بخشد انجا که دیوارها سایه درختان را نیز پوشانده اند برای دیدن اسمان برای دیدن درخت باید با اندیشه خیال وخیال اندیشه هر انچه که نیست را وهر انچه که هست را در یابی واین همه را می توانی در هنر پیدا کنی هنری که با اندیشه وبا خیال در امیخته است .و  نبض این زندگی خیال انگیز در شریان تئاتر میزند تو میتوانی صدایش را بشنوی . تئاتر تو را رها میکند از هرچه که هست وهرچه که نیست . وتازگی و طراوت را به تو می بخشد اگر خیالت را وروحت را وتنت را رها کنی ودر یک کلام عاشق شوی. عاشق هنری که زنده است ونفس میکشد وهر ان با تو وخیالت در می امیزد  انگاه اوج خیال را خواهی دید انگاه دیگر تکرار برایت بی معنی میشود وهیچ دیواری سد راهت نخواهد بود .باید تمامی خویش را  رها کنی تا به پرواز در ایی .مهم نیست کسی این را بداند یا نداند  مهم نیست جایی بازی کنی یا نکنی مهم  نیست که نوشته هایت را بخوانند یا نخوانند هیچکدام از اینها مهم نیست .مهم اینست که تو شرایط خویش را مهیا سازی وبه پرواز در ایی این را بدان که روزی در جایی تورا خواهند دید و خواهند شناخت ونوشته هایت را خواهند خواند انجا که اندیشه وخیال به پرواز در می ایند . انجا که دیگر هیچ دیواری نمی تواند مانع تابیدن نور شود هیچ دیواری نمی تواند اسمان را بپوشاند و شاخه درختان را مها رکند  . پس به پرواز در آ...